50 jaar!
50 jaar, vijf decennia, een halve eeuw, (ruim) een half mensenleven; je kunt veel namen bedenken voor 50 jaren. Onze kerk, de Menorah, bestaat binnenkort 50 jaar, wát een tijd. En die tijd is voorbij gevlógen!
Ik ben er getrouwd, op 22 -jarige leeftijd ben ik er gedoopt en heb ik belijdenis gedaan van mijn geloof, onze kinderen zijn er gedoopt, ouders zijn er uit begraven, ontelbaar veel voetstappen heb ik gezet in onze Menorah. En nu zal ik er in de toekomst afscheid van moeten nemen. En dat doet pijn!
‘Ik ga me ontheemd voelen zonder de Menorah en zonder onze gemeenschap”, hoor ik van gemeenteleden om mij heen. En, beste mensen, zo voel ik het ook. Maar het is niet anders, en het kán niet anders.
In dat kader moet ik denken aan mijn koor, CGK Ere zij God, dat al die 50 jaren de Menorah als haar thuishaven had. Het koor dat enige jaren geleden in de Menorah meewerkte aan een Evensong, die als thema had: ‘VERTROUWEN’. En dát moeten we hebben: vertrouwen! Vertrouwen in wat God met ons voorheeft, en vertrouwen in elkaar als gemeenteleden van de kerk van Drachten.
Want: een pessimist vindt moeilijkheden in iedere kans, maar een optimist vindt een kans in iedere moeilijkheid.
Het laatste lied dat we zongen in genoemde Evensong was: “Op aarde blijft de lofzang klinken” En zo is het. Is het niet in de Menorah, dan wel ergens anders!
Coby de Vries

Leaf wêze hjoed
Onderweg naar mijn werk in Kootstertille, kom ik langs de bushalte in Drogeham en dan lees ik daar, op een bordje, de woorden: ‘Leaf wêze hjoed’.
Bij deze halte stappen vooral veel scholieren in de bus. Wat zou de bedenker van de woorden op dit bordje hiermee bedoelen?
Misschien dit? Stap met een positief gevoel in de bus, knik vriendelijk naar de buschauffeur en ga aardig en respectvol om met de leraren en je klasgenoten.
Het brengt mij als vanzelf bij wat mijn vader altijd tegen mij zei, wanneer ik voor kortere of langere tijd het huis verliet. Dan waren zijn woorden: ‘Goed oppasse’.
‘Goed oppasse’… wat bedoelde mijn vader daar eigenlijk mee? Dat ik goed mijn best moest doen? Dat ik goede keuzes zou maken en mij hierin verantwoordelijk zou voelen? Dat ik goed zou zijn voor een ander? Als ik de woorden ‘Goed oppasse’ hoorde, dan knikte ik, ja natuurlijk ‘paste ik goed op’, maar wat mijn vader er precies mee bedoelde wist ik niet en ik vroeg er ook niet naar.
Maar als je ouder wordt hoor je wat méér in deze woorden meeklinken. Door de manier waarop hij het zei proefde ik de zorg en de liefde die in deze woorden besloten lagen. Het waren maar twee woorden, maar ze vertelden mij veel meer.
Het waren ‘goede woorden’ die hij mij mee wilde geven.
Goede woorden van ‘boven’ krijgen we mee als de zegen wordt uitgesproken aan het einde van de zondagse viering. De zegen, als een oprechte wens en belofte dat God, hoe dan ook, met ons mee gaat.
Deze zegen gaat boven ons uit en is van een andere orde dan het ‘Goed oppasse’ van mijn vader en het ‘Leaf wêze hjoed’ op het bordje bij de bushalte.
Maar als we dáár nu eens iedere dag gewoon mee beginnen?!
Gerda Bekius

Een mistieke jaarwisseling
De taalpuristen onder u zullen met gefronste wenkbrauwen naar mijn titel kijken.
Voor ons was de jaarwisseling inderdaad eerder mistig dan mystiek.
Wel een jaarwisseling om te onthouden.
De mist ontnam ons op oudejaarsavond grotendeels het zicht op een vuurwerkshow waarbij we in Nederland voor meer dan zeven en zeventig ( ik vind het getal in letters altijd indrukwekkender) miljoen euro de lucht in schoten.
Om dat even te vergelijken met twee andere getallen. In ons land woonden op 2 januari j.l. 17 miljoen 417 duizend en 370 inwoners! Dus wanneer u beide getallen op elkaar deelt dan hebben we per persoon iets meer dan 4 euri aan knal- en siervuurwerk gebruikt.
Nu doen wij als tweepersoon gezin niet mee aan dat gedoe en ik ga er van uit dat ouders zo verstandig zijn om kinderen beneden de 4 jaar geen rotjes aan te laten steken.
Zelfs niet met een gratis bijgeleverde vuurwerkbril.
Ik heb ook een donkerbruin vermoeden dat de meesten van u, als lezers, zich niet hebben bezondigd aan deze vorm van milieuvervuiling.
Kortom, per afstekende persoon zal het bedrag veel hoger liggen.
En waarom doen ze dat…?
Omdat we volgens het S.C.P. steeds onkerkelijker worden?
Ja, we gaan minder naar de kerk!
Toch maken we met zijn allen (de uitzonderingen heb ik al genoemd) wel mooi de boze geesten aan het schrikken!
Dat zal ze leren!
Als dat geen mystiek is?
Bart Dertien

NIEUW ?
aarzelend op de drempel
benieuwd en bezorgd
verwonderd omkijken naar
alles wat was
vooruit kijken naar wat komt

alles is al lang geweest
we hebben al zoveel gedaan
al te veel gezien
meegemaakt
eigenlijk is er zo weinig nieuw

misschien kunnen we anders kijken
als we de goede boodschap
van geloof, hoop en liefde hebben gehoord

gaan we met een droom
vol vertrouwen het nieuwe jaar in
hoop laat ons mogelijkheden zien
om die boodschap waar te maken
liefde stuurt ons naar een ander
om elkaar vast te houden en te steunen
vertrouwen dat het anders kan
geloven tegen beter weten in ?

Aleid Dertien

Tante Mies
Ik ben een groot liefhebber van de Vlaamse taal. Daarom verzamel ik boeken van de schrijver Felix Timmermans, liefst zo oud mogelijk. Ik was dus zo blij als een kind toen ik op de bazaar van de Menorah een heel klein boekje van hem vond; ‘Driekoningen Tryptiek’ geheten. Het gaat over “de manke herder Suskewiet, de palingvisscher Pitjevogel met zijn kaalkop en de bedelaar Schrobberbeeck, die zweerende ogen had. Zij gingen gedrieën de hoeven af, verkleed als de Drie Koningen. Ze waren voorzien van een houten ster, die draaide aan een staak; een kous om er het geld in te bergen, en een bezaatse om er het eten in te steken. Z’ hadden hunne arme frakken naar buiten omgetrokken; de herder had een hoge hoed op, Schrobberbeeck droeg een bloemekenskroon uit de processie, en Pitjevogel, die de ster liet draaien, had zijn gezicht met schoenblink ingesmeerd.” Prachtige, bloemrijke taal!
Maar het bijzondere van dit boekje (van boekhandel Samsom uit Amsterdam) is de opdracht die er in geschreven staat:
“ In donkere dagen een kleine herinnering aan het Licht, dat steeds blijft schijnen, als wij het maar zien willen. Tante Mies, Kerstmis 1943.”
Midden in zwarte dagen van de oorlog, in Amsterdam; zó’n boodschap! Dat getuigt van een groot geloof en vertrouwen!
Tante Mies, wie je was en hoe je leven is geweest; ik zal het nooit weten, maar je woorden van 76 jaar geleden hebben mij geraakt. En ze gelden ook nu nog. Ondanks de wereld die soms op zijn kop staat, ondanks alle kleine en grote zorgen en het verdriet dat iedereen wel eens heeft, mogen we daar naar uitkijken. In de donkere dagen voor kerstmis is het een blij vooruitzicht dat voor ons allen een Licht der lichten is opgegaan. En dat Licht zal blijft steeds blijven schijnen, ondanks alles, als wij het maar zien willen!
Tante Mies: dankjewel voor je wijze, hoopvolle woorden. Woorden om over na te denken.
Ik wens alle lieve gemeenteleden – broers en zussen – van de Protestantse Gemeente van Drachten een blij Kerstfeest toe en voor 2020 een heel goed en gezegend eerste ‘SAMEN-JAAR’ !
Warme groeten,
Coby de Vries

Ga naar boven